سکوت قبل از فریاد

تابوت

 (دلم خیلی گرفته همین)

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام

 گرفت بدانید آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار مانده ام.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.

بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید....

عبور جاده ها

دوستت داشتم

دوستت داشتم... يادت هست؟ گفتم دوستت دارم... و تو گفتي

کوچکي براي دوست داشتن رفتم تا بزرگ شوم ... اما انقدر

بزرک شدم که يادم رفت دوستت دارم....

تسلیم روزگار

چه سکوتی است

دنیایم خالی شده

از رنگها از صداها از نگاهها

درست بگویم از آدمها

توان مقابله برایم نمانده

پاروها را رها کرده ام

و تن به جریان این آب کدر داده ام

تا مرا به هر کجا که میخواهد ببرد

آری!
آموخته ام که باید همان باشم که از من ساخته اند

برایم تفاوتی ندارد

سوز و سرمای زمستان

با ماسه های داغ ساحل در ظهر یک روز تابستانی

همه چیز برایم یکسان است

گریزی نیست

گریزی نیست از تسلیم روزگار شدن......

میبینمت

سکوت

سکوت:

وقتی بغضم شکسته شد و نفسهایم غرق شد در اندوه و بی تابی،

                                                        فقط سکوت با من بود

گاهگاهی که تنم خسته از لحظه ها به سوی تلخ ترین مرداب زندگی کشیده می شد، شب هایی که بالشم خیس می شد از اشک شبانه و حسرت،

                                                         فقط سکوت با من بود

دیری است که با درد خود، هم آشیان شده ام و هنوز سکوت با من است. کاش به جای تو بر سکوت عاشق بودم! سکوت!!!...

جنازه

تو سینه ی من گدازه ای جا مونده

خاکستر گرم و تازه ای جا مونده

وقتی که تو رفتی دل من مرد و فقط

توپیرهنم جنازه ای جا مونده

پاییز

دستها بالا بود .

هر کسی سهم خودش را طلبید

سهم هر کس که رسید داغ تر از دل ما بود ولی نوبت من که رسید

سهم من یخ زده بود!

سهم من چیست مگر یک پاسخ؟

پاسخ یک حسرت!
سهم من کوچک بود قد انگشتانم

عمق آن وسعت داشت وسعتی تا ته دلتنگیها!
شاید از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند...

همچنان خاموشیست

دوست دارم که خودم باشم و تنها باشم

پشت یک پنجره ، سرگرم تماشا باشم

بی تَکَلُّف بنشین ، داد بزن ، راحت باش !

که برانم ، پس از این ، سخت شکیبا باشم

شیشه طاقت من ، مثل دلت سنگ شده

خوش نداری ، من هم مثل تو آیا باشم؟

پیش آرامش من طوفانی شو ، تا من

آسمان باشم و آیینه ی دریا باشم

نه ! ــ چه گفتم ؟ دریا ؟ ــ جوی حقیری و مباد

به تو آلوده شوم ، با تو ، به یک جا باشم

حُرْمَتِ آیینه ام ، زیر غرورت لِه شد

روی تو ، هیچ نمی خواست که بینا باشم

آه ...! بگذار که من نیز به جادوی غزل

بهمنی وارترین شاعر دنیا باشم

نگاه

تکیه گاه

بی رحمانه

وقتی كه نمی توانی بوسيله كلمه ها صداقت شقايق را به قلبت ثابت كنی وقتی كه كلمه ها دست به دست هم ميدهند تا تو را در گذر زمان به دست بيابان تنهايی و فراموشي بسپارند.وقتی كلمه ها آنقدر لطف ندارند تا دستانت را برای سرودن شعری ياری كنند.وقتی می فهمی كه بايد حتی از كلمات و روح آسمانيشان هم نا اميد شوي آن وقت سكوت زيبا ميشود.آن وقت همه از سكوتت میفهمند كه تو چقدر آسمان را دوست داری و اين زمين را در مقابل يك تكه ستاره ی خاموش هم نمی پذيري

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

NININO

                 ساحل بهونه ای است تا هرزگاهی بغض هایم را درخلوت

                    آن درپناه صخره ها ، روی شن های نرم  و درهیجان

                      موجها خالی کنم وبگویم دریا دوست داشتنی است

                           مثل مادرم وصخاوتمندهمانند پدرم ، انگاری

                               دریا هم  چون من مجنون  و شیداست

                           افسوس که نمیدانم اودرفراق کی این همه 

                         ناله می کند و سرش را به صخرها میکوبد،آه

                      و زاری می کند ؟ دریا را دوست  دارم  زیرا هرگاه

                   تو نیستی ، شانه اش پناهگاه اشکهای من است  .......