یکی یدونه

ali-siavand — Fri, 10 Oct 2008 07:33:02 GMT

قايقي خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب،
دور خواهم شد از اين خاک غريب ...

آه سهراب عزيز!
دوست دارم بروم اما حيف،
قايقم کاغذي است
کاغذي بي بنياد، که دلش خط خطي است.
با چنين قايقي از ريشه تهي
به کجا بايد رفت؟
تا کجا بايد رفت؟
چاره چيست؟
منتظر مي مانم
منتظر تا روزي که بسازم از نو قايقي را
و به آب اندازم
آن زمان است که فرياد زنم:
قايقم کشتي نوح مقصدم کعبه و نور

ali-siavand — Fri, 26 Sep 2008 10:05:18 GMT

رمضان

من که روزه ام

شما رو نمی دونم

ali-siavand — Thu, 14 Aug 2008 14:44:18 GMT

نفرين بر تمام اين صفحات سياه ...!

نفرين بر اين قلم كه باز ميخواهد بنالد..!

نفرين بر آن حسی كه مرا مي كشاند به نوشتن ...!

نفرين بر اين واژه ها...!

نفرين بر عشق،‌محبت،‌ خواستن...!

نفرين بر اشك، رنج، درد...!

نفرين بر من، نفرين بر من...

هزار بار نفرين بر من...!

ali-siavand — Sat, 09 Aug 2008 19:02:51 GMT

نگاهم را بخوان

دریچه ی کوچک قلبم را بگشا

کویر عطشناک وجودم را دریاب

دست جوانه ی کوچک دلم را بگیر

چتر آسمان را برچین

((بگذار خیس باران نگاهت شوم))

ali-siavand — Sun, 03 Aug 2008 16:38:45 GMT

دود همه جا را گرفته ......

ستاره ها از پشت پرده دودی چشمک میزنند.

چقدر دلم برایت تنگ است.

ستاره ها چشم های تو را به یادم می آورند.

چشمهای تو قشنگترین خیالیه که سالهاست بامنه

باز همه جا پر از دود شد......

دیگه ستاره ها دیده نمی شوند.

دیگه چشمات رو نمیبینم.

باز دلم برای چشمهات تنگ شد.

دلم برای صدات ؛ نگاهت؛ دستهات و نوازشت هات تنگ شده.

دود تمام فضا را پر کرد......

ali-siavand — Wed, 30 Jul 2008 09:51:18 GMT

وصیت نامه کوروش بزرگ:

فرزندان من، دوستان من! من اكنون به پایان زندگی نزدیك گشته‌ام. من آن را با نشانه‌های آشكار دریافته‌ام.

وقتی درگذشتم مرا خوشبخت بپندارید و كام من این است كه این احساس در کردار و رفتار شما نمایانگر باشد، زیرا من به هنگام كودكی، جوانی و پیری بخت‌یار بوده‌ام. همیشه نیروی من افزون گشته است، آن چنان كه هم امروز نیز احساس نمی‌كنم كه از هنگام جوانی ناتوان‌ترم.

من دوستان را به خاطر نیكویی‌های خود خوشبخت و دشمنانم را فرمان‌بردار خویش دیده‌ام.

زادگاه من بخش كوچكی از آسیا بود. من آنرا اكنون سربلند و بلندپایه باز می‌گذارم. اما از آنجا كه از شكست در هراس بودم ، خود را از خودپسندی و غرور بر حذر داشتم. حتی در پیروزی های بزرگ خود ، پا از اعتدال بیرون ننهادم. در این هنگام كه به سرای دیگر می‌گذرم، شما و میهنم را خوشبخت می‌بینم و از این رو می‌خواهم كه آیندگان مرا مردی خوشبخت بدانند. مرگ چیزی است شبیه به خواب . در مرگ است كه روح انسان به ابدیت می پیوندد و چون از قید و علایق آزاد می گردد به آتیه تسلط پیدا می كند و همیشه ناظر اعمال ما خواهد بود پس اگر چنین بود كه من اندیشیدم به آنچه كه گفتم عمل كنید و بدانید كه من همیشه ناظر شما خواهم بود ، اما اگر این چنین نبود آنگاه ازخدای بزرگ بترسید كه در بقای او هیچ تردیدی نیست و پیوسته شاهد و ناظر اعمال ماست.

باید آشكارا جانشین خود را اعلام كنم تا پس از من پریشانی و نابسامانی روی ندهد.من شما هر دو فرزندانم را یكسان دوست می‌دارم ولی فرزند بزرگترم كه آزموده‌تر است كشور را سامان خواهد داد.

فرزندانم! من شما را از كودكی چنان پرورده‌ام كه پیران را آزرم دارید و كوشش كنید تا جوان‌تران از شما آزرم بدارند.

تو كمبوجیه، مپندار كه عصای زرین پادشاهی، تخت و تاجت را نگاه خواهد داشت. دوستان یک رنگ برای پادشاه عصای مطمئن‌تری هستند.

همواره حامی كیش یزدان پرستی باش، اما هیچ قومی را مجبور نكن كه از كیش تو پیروی نماید و پیوسته و همیشه به خاطر داشته باش كه هر كسی باید آزاد باشد تا از هر كیشی كه میل دارد پیروی كند .

هر كس باید برای خویشتن دوستان یك دل فراهم آورد و این دوستان را جز به نیكوكاری به دست نتوان آورد.

از كژی و ناروایی بترسید .اگر اعمال شما پاك و منطبق بر عدالت بود قدرت شما رونق خواهد یافت ، ولی اگر ظلم و ستم روا دارید و در اجرای عدالت تسامح ورزید ، دیری نمی انجامد كه ارزش شما در نظر دیگران از بین خواهد رفت و خوار و ذلیل و زبون خواهید شد . من عمر خود را در یاری به مردم سپری كردم . نیكی به دیگران در من خوشدلی و آسایش فراهم می ساخت و از همه شادی های عالم برایم لذت بخش تر بود.

به نام خدا و نیاکان درگذشته‌ی ما، ای فرزندان اگر می خواهید مرا شاد كنید نسبت به یكدیگر آزرم بدارید.

پیكر بی‌جان مرا هنگامی كه دیگر در این گیتی نیستم در میان سیم و زر مگذارید و هر چه زودتر آن را به خاك باز دهید. چه بهتر از این كه انسان به خاك كه این‌همه چیزهای نغز و زیبا می‌پرورد آمیخته گردد.

من همواره مردم را دوست داشته‌ام و اكنون نیز شادمان خواهم بود كه با خاكی كه به مردمان نعمت می‌بخشد آمیخته گردم.

هم‌اكنون درمی یابم که جان از پیكرم می‌گسلد ... اگر از میان شما كسی می‌خواهد دست مرا بگیرد یا به چشمانم بنگرد، تا هنوز جان دارم نزدیك شود و هنگامی كه روی خود را پوشاندم، از شما خواستارم كه پیكرم را كسی نبیند، حتی شما فرزندانم. پس از مرگ بدنم را مومیای نكنید و در طلا و زیور آلات و یا امثال آن نپوشانید . زودتر آنرا در آغوش خاك پاك ایران قرار دهید تا ذره ذره های بدنم خاك ایران را تشكیل دهد . چه افتخاری برای انسان بالاتراز اینكه بدنش در خاكی مثل ایران دفن شود.

از همه پارسیان و هم‌ پیمانان بخواهید تا بر آرامگاه من حاضر گردند و مرا از اینكه دیگر از هیچگونه بدی رنج نخواهم برد شادباش گویند.

به واپسین پند من گوش فرا دارید. اگر می‌خواهید دشمنان خود را تنبیه كنید، به دوستان خود نیكی كنید

ali-siavand — Thu, 24 Jul 2008 15:12:18 GMT

به کبوتر سپرده ام

که هنگام مرگ من

از تل خاک شور در انتظارم

ذره ای کف دستت گذارد

تا برای ابد؛

نمک گیر قلب بی انتهایم

باقی بمانی...

ali-siavand — Mon, 21 Jul 2008 15:25:18 GMT

به یاد غریبه

من از بی تو بودن , به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن, می ترسم.

ای بهار زندگی ام

اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست

اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد

با من بمان

باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را

باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا

باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده

بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم

بدان که قلب من هم شکسته

بدان که روحم از همه دردها خسته شده

این را بدان که با تو غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.

من به امید دیدار تو زنده ام

ali-siavand — Sun, 20 Jul 2008 08:53:47 GMT

شيشه ای می شكند... يك نفر می پرسد...چرا شيشه شكست؟ مادر می گويد...

شايد اين رفع بلاست. يك نفر زمزمه كرد...باد سرد وحشی مثل يك كودك شيطان آمد.

شيشه ی پنجره را زود شكست. كاش امشب كه دلم مثل آن شيشه ی مغرور

شكست، عابری خنده كنان می آمد... تكه ای از آن را برمی داشت مرهمی بر

دل تنگم مي شد... اما امشب ديدم... هيچ كس هيچ نگفت غصه ام را نشنيد...

از خودم می پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه ی پنجره هم كمتر است؟

دل من سخت شكست اما، هيچ كس هيچ نگفت و نپرسيد چرا!!

ali-siavand — Sat, 19 Jul 2008 14:07:31 GMT

هر شب تکه تکه شعرهای کهنه را کنار هم می چینم

و باز هم به ای حقیقت تلخ می رسم که :

تو هم با من نبودی...!!

بد قول عزیز من هنوز شعرهای مرا می خوانی؟